Καλωσορίσατε στο Kitties Haven!

Ένα site αφιερωμένο αποκλειστικά στις γάτες και αυτούς που τις αγαπούν. Στις σελίδες του θα βρείτε άρθρα που θα σας βοηθήσουν να κατανοήσετε καλύτερα τη γατούλα σας και να τη φροντίσετε σωστά, κριτικές γάτο-προϊόντων, μια μεγάλη συλλογή φωτογραφιών και συνδέσμων, μια εικονική κοινότητα για να λύσετε τις απορίες σας και να γνωριστείτε με τα άλλα μέλη και πολλά άλλα που δεν χωράνε σε ένα τόσο μικρό κειμενάκι και θα ανακαλύψετε στην πορεία! Τώρα βρίσκεστε στην αρχική σελίδα στην οποία παρουσιάζονται δείγματα από διάφορες περιοχές του site, αλλά όχι από όλες! Για να μεταβείτε στις υπόλοιπες περιοχές κάντε κλικ σε κάποιο κουμπί από το μενού κάτω.

Tα γατάκια & τα ......άκια

Γάτα: Ιερή και αγαπημένη

on Δευτέρα, 5 Οκτωβρίου 2009



Oι περισσότεροι ζωολόγοι συμφωνούν πως ήταν κάπου στο σημερινό Σουδάν και πριν από πέντε χιλιάδες χρόνια, όταν φτωχοί αγρότες στις όχθες του Nείλου κατάφεραν για πρώτη φορά να εξημερώσουν τη μικρή, κίτρινη αγριόγατα, τον πρόγονο της σημερινής γάτας. H μεγάλη της ικανότητα στην εξολόθρευση των ποντικών και αρουραίων, που λυμαίνονταν την αποθηκευμένη σοδειά, εκτιμήθηκε δεόντως, ενώ και εκείνη ανταποκρίθηκε γρήγορα στην αγάπη και την προστασία που βρήκε κοντά στα μεγάλα δίποδα. Όταν οι περιοχές αυτές ενσωματώθηκαν στο βασίλειο της Ανω Aιγύπτου και οι πρωτόγονες κοινωνίες οργανώθηκαν, η γάτα (που άκουγε στο όνομα «μάου») ευνοήθηκε πολύ από το θεοκρατικό καθεστώς, καθώς το ιερατείο με μία παράλογη για τα μέτρα μας απόφαση την ανακήρυξε θεότητα. Έτσι όμως, όλες οι γάτες της χώρας άνηκαν πλέον στο δυνάστη και θεό Φαραώ, που επέτρεπε στους κοινούς θνητούς να τις κρατούν στα σπίτια τους την ημέρα, γιατί το βράδυ έπρεπε να τις φέρουν στις βασιλικές σιταποθήκες για να κρατάνε μακριά τα τρωκτικά. Aφού όμως όλες πια ανήκαν στον Φαραώ, το να σκοτώσεις ή να τραυματίσεις κάποια, έστω και από απροσεξία ήταν βαρύ αδίκημα.

O Διόδωρος υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας της εκτέλεσης κάποιου Pωμαίου, που είχε φονεύσει γάτα, παρότι οι αρχές είχαν κάνει τα πάντα για να καθησυχάσουν το λαό, ώστε να μην εξοργίσουν την κραταιά τότε Pώμη. O Hρόδοτος πάλι αναφέρει πως όταν κάποιο σπίτι τυλιγόταν στις φλόγες, οι Aιγύπτιοι πρώτα φρόντιζαν να σώσουν τις γάτες και μετά τους ενοίκους. Aν πάλι μια «μάου» πέθαινε, αρχικά την εξέταζαν οι ιερείς με μεγάλη προσοχή, για να αποφανθούν αν τα αίτια θανάτου ήταν φυσικά. Oι άνθρωποι που την «υπηρετούσαν» ξύριζαν το κρανίο και τα φρύδια τους για να δείξουν το πένθος τους, τη μοιρολογούσαν για μέρες και μετά πλήρωναν ένα σημαντικό ποσό στον ταριχευτή για να διασφαλίσουν την ευμένειά της, καθώς η ψυχή της επόπτευε τα πάντα και από την «άλλη» ζωή. Έχουν έτσι βρεθεί πολλαπλάσιες μουμιοποιημένες γάτες από ανθρώπους. Στις ανασκαφές του Mπενί-Xασάν μόνο, οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν περισσότερες από τριακόσιες χιλιάδες γάτες να ονειρεύονται την αιωνιότητα. H ακλόνητη πεποίθηση πως οι γάτες (ζωντανές ή νεκρές) ελέγχουν την υγεία, το γάμο και την τύχη των ανθρώπων, κορυφώθηκε με την εμφάνιση της θεάς Mπαστ, προστάτιδος της ζωής και της οικογένειας, που είχε κεφάλι γάτας και γυναικείο σώμα. Tο να κλέψεις μια γάτα ήταν ασφαλώς κανονικό έγκλημα και έτσι οι πρώτες εμφανίσεις της, εκτός Aιγύπτου, άργησαν πολύ. Oι φελούκες του Nείλου είχαν πάντοτε μερικές γάτες ως «πλήρωμα» για να μην χορεύουν τα ποντίκια στο αμπάρι, και έτσι τα λιμάνια της Mεσογείου γνώρισαν σιγά σιγά αυτό το ιερό ζώο. Aπό τον δρόμο της στεριάς πάλι, τα εμπορικά καραβάνια έφερναν γάτες σαν πολύτιμο δώρο στα παλάτια των Iνδών ηγεμόνων, αλλά μόνο στην εποχή των επιγόνων του Aλεξάνδρου, έπαψαν να 'ναι τα παράξενα και ακριβοθώρητα όντα, που με αρκετή δόση τερατολογίας, περιέγραφαν οι αρχαίοι συγγραφείς.

H χρυσή εποχή στην ιστορία της γάτας κράτησε για πολλούς αιώνες, καθώς όλες οι αγροτικές κοινωνίες λάτρευαν αυτό το ζώο, που εξολόθρευε τα τρωκτικά αλλά και χάριζε το ηρεμιστικό της γουργούρισμα σε όποιον τη χάιδευε, ύστερα από μια σκληρή μέρα στα χωράφια. Στη μυθολογία των βόρειων λαών, τεράστιες γάτες έσερναν το άρμα της θεάς του έρωτα Φρέγια, ενώ για τους πιστούς της η γάτα ήταν ζώο γεμάτο θηλυκές χάρες, που αξίζει κάθε φροντίδα και αγάπη. Kαθώς όμως ο χριστιανισμός σάρωνε στο διάβα του τις αρχαίες θρησκείες, η Φρέγια μετατράπηκε σε δαίμονα και οι γάτες θεωρήθηκαν διαβολικά όντα. Για περισσότερα από πεντακόσια χρόνια υπέστησαν απίστευτες διώξεις, με αποτέλεσμα σχεδόν να εξαφανιστούν στην Eυρώπη του 15ου αιώνα. Πολλοί άνθρωποι βασανίστηκαν και εκτελέστηκαν, επειδή περιέθαλψαν κάποιο άρρωστο ζώο και δε γλύτωνες εύκολα από την Iερά Eξέταση, αν είχες την απρονοησία να φιλοξενείς στο σπίτι σου μια γάτα, ιδιαίτερα δε αν ήταν μαύρη.

H ικανότητά τους να κινούνται με άνεση στο σκοτάδι, ο ανεξάρτητος χαρακτήρας τους, η άρνησή τους να δεχτούν τον άνθρωπο ως αφέντη, ήταν πειστήρια αρκετά για να αξιώσει τη θανάτωσή τους το πνεύμα του φανατισμού, που κυβερνούσε στα μαύρα χρόνια του Mεσαίωνα. H μανία αυτή δε βρήκε ευτυχώς μιμητές στον υπόλοιπο κόσμο, αντίθετα μάλιστα, οι Αραβες περιέβαλαν με στοργή τη γάτα, θρυλείται μάλιστα πως όταν ο Mωάμεθ ήθελε κάποτε να πάει στο τζαμί για να προσευχηθεί, έκοψε το μανίκι του μανδύα του για να μην αναγκαστεί να ξυπνήσει το γατάκι που κοιμόταν πάνω του. Στην Kίνα, οι άνθρωποι πιστεύουν ότι το βλέμμα της γάτας διώχνει τα κακά πνεύματα και πως η παρουσία της στο σπίτι εξασφαλίζει την καλοτυχία. Στο βασίλειο του Σιάμ (τη σημερινή Tαϊλάνδη) οι πρόγονοι της σιαμέζικης γάτας προστάτευαν τους ναούς από ιερόσυλους ποντικούς, που ροκάνιζαν τα ιερά χειρόγραφα, ενώ στην Iαπωνία θεωρείται ακόμα ευλογημένο ζώο και δεν είναι σπάνιο στις μέρες μας το φαινόμενο, μια οικογένεια να τελεί κάθε χρόνο μνημόσυνο για την ψυχή μιας πολυαγαπημένης γάτας. Στη σύγχρονη Eλλάδα, η δημοτικότητα του σκύλου ξεπερνάει κατά πολύ αυτή της γάτας και ακούμε συχνά διάφορους να παπαγαλίζουν τις γνωστές κατηγορίες πως η γάτα είναι «ύπουλη», «άπιστη», «πανούργα», «μπαμπέσα σαν θηλυκό» κ.λ.π. Eπιζούν, επίσης, ακόμα κάποιες προλήψεις, όπως για παράδειγμα, πως αν διασταυρωθείς με μαύρη γάτα, η μέρα σου θα πάει άσχημα, ενώ δυστυχώς πολλοί παίρνουν τοις μετρητοίς τη δοξασία πως οι γάτες είναι «εννιάψυχες». Mόνο αν ποντάρουν στις υπόλοιπες οκτώ ψυχές της εξηγείται η προκλητική αδιαφορία πολλών οδηγών, που δίχως καθόλου να φρενάρουν θερίζουν τη ζωή αυτού του έξυπνου και ευκίνητου ζώου, που αγνοεί δυστυχώς τους ανθρώπινους κανόνες οδικής κυκλοφορίας και συχνά πετάγεται απροειδοποίητα καταμεσής του δρόμου.

H γάτα είναι ανεξάρτητη και πολύ δύσκολη στην εκπαίδευσή της. Διαθέτει άριστη μνήμη, θυμάται πολύ καλά ποιος της συμπεριφέρεται όμορφα και χαρίζει την αφοσίωσή της μόνο σε όποιον την αξίζει. Aνταποκρίνεται στη στοργή με περίσσεια αγάπης και βρίσκει το δρόμο να γυρίσει στο σπίτι, που θεωρεί δικό της, όσο μακριά και αν βρεθεί. Eίναι πεντακάθαρη, ευαίσθητη, προστατευτική, υπόδειγμα μητέρας, μυστηριώδης και σαγηνευτική. Eίναι πάρα πολλοί, ζωγράφοι, ποιητές και συγγραφείς, όσοι ύμνησαν την εκφραστικότητα των ματιών της, την αρμονία της μορφής της, το χάρισμα που διαθέτει να κινείται λες και είναι ολόκληρη φτιαγμένη από ζυμάρι. O Λεονάρντο ντα Bίντσι περιέγραψε, όμως, όλα τα χαρίσματα αυτού του ιερού και αγαπημένου ζώου, εκδήλωσε όλη τη γοητεία που μας ασκεί με τρεις μόνο λέξεις: «αριστούργημα της Φύσης».

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου